Anne-Marchien , 23 september 2007
Ghana Kanvilli

Lungni the sequence

In Wulensi (een dorp verder op maar geen reguliere vervoersverbinding) ben ik aan de chief voorgesteld. Dit zijn de traditionele leiders van Ghana die naast het politieke systeem bestaan. “Ja als je hier twee weken bent moet de chief dit wel even weten.” Gelukkig spreken ze in Wulensi weer dagbani (in Lungni is dat een andere taal; Bassare) dus ik heb even goed indruk kunnen maken met mijn talen kennis, op deze man die lang uitgestrekt op een kussetje lag met 6 ouderen (raadsmannen) voor hem. Heerlijk om een man te zijn in dit land. Je hebt minstens twee maar het liefst vier vrouwen die voor je koken, wassen en paraat staan voor je wanneer je welke behoefte dan ook hebt. Daarnaast een stuk of twintig kinderen waar je naar schreeuwt als je iets wilt en ze doen dat dan ook stantepee. De eerst geborenen is de belangrijkste maar heb jij 8 zussen en wordt je dan geboren als jongetje dan moeten je zussen naar jou luisteren. Echt geweldige uitvinding dit systeem, als je tenminste tot het mannelijke geslacht behoort.

Fascinerend om te zien hoe anders je kunt opgroeien en welke normen en waarden je mee krijgt. Hier staat de groep centraal (de uitgebreide familie), het is dus belangrijk dat je ontwikkeld binnen deze groep. Het gaat niet om je individuele ontwikkeling maar het welzijn van de hele groep waar iedereen afhankelijk van je geslacht en je positie (eerst geborenen of bijvoorbeeld laatste) je positie inneemt. Degene met de minste positie zal zich onderdanig moeten gedragen maar de gene met de beste positie. Maar deze zal de rest van de familie moeten onderhouden en gul geven aan zijn familieleden. Eer en uiterlijk vertoon van rijkdom zijn hierbij zeer belangrijk. Dat het dus niet om het individu gaat of om je kern familie laat zich mooi zien door het feit dat veel kinderen niet opgroeien bij hun eigen ouders maar bij een oom of tante. Bijvoorbeeld omdat de vader in een ander gebied is gaan leven maar het wel heel belangrijk vind om de familie banden aan te houden en dat de kinderen zijn traditie leren.

Hier merk ik ook voor het eerst dat ik echt veel meer behoefte heb aan mijn eigen ruimte. Hierbij niet doelend op de letterlijke zin van het woord maar het feit dat je niet een onderdeel wil zijn van de grote familie maar een eigen persoon wil zijn. Alles wat ik doe overal waar ik heen ga moet overlegt worden met de familie. Alle begroetingen moeten via een vast format als ik hiervan afwijk wordt dit absoluut niet gewaardeerd. Ze zorgen heel goed voor mij maar verwachten ook dat ik nu met ze verbonden ben en dat ik als zij het nodig hebben goed voor hun zal zorgen. Het is een ingewikkeld spel van geven en nemen waarbij iedereen probeert om een goede plek te veroveren.

Mijn sterallures reizen hier met de dag, nu alle kinderen op de hoogte zijn van mijn naam wordt ik regelmatig achterna gezeten door een kluwe Jaay roepende afrikaantjes. Maar als ik mijn camera uit mijn tas haal dan zijn ze helemaal niet meer te stuiten. Iedereen vind het een eer om op de foto te mogen. Voel met net een beroepsfotograaf overal waar je heen gaat staan ze klaar om op de foto te mogen. En als ik dan zelf geen foto neem dan is er nog de dorpsfotograaf (die ook boer is) die op de loer ligt. Dan komt er opeens een voor mij onbekende dorpsgenoot aan die met mij geposeerd op de foto wil en die dan die foto koopt bij de fotograaf voor in zijn hutje. Dus als ik weg ga hebben vele nog een geniaal aandenken aan mijn verblijf.. ugh ugh..

Verder wordt ik hier in sneltreinvaart klaar gestormd voor mijn padvinders diploma. Gisteren heb ik geleerd wat je allemaal wel niet kan met een veertje. De haan die echt een volume heeft van een moskee zit namelijk in de boom in de tak die precies voor mijn raam bungelt om daar vol trots zijn ochtendgloren aan te kondigen. Nou moet ik zeggen dat ik hier vroeg opsta maar om vier uur is het voor mij nog midden in de nacht. Dus nu hebben ze hem gekortwiekt en leerde ik dus een nieuw trucje. Neem een van de veertjes en haalt bijna alle individuele veertjes er af en je houdt een pen over met aan het eind een foefje veer… en je hebt een wattenstaafje.. of een tandenflosser. Kijk met deze kennis ga ik het wel redden in de wereld.


Liefs Marchien

Met HalloBuitenland.nl kun je Anne-Marchien in Ghana echt goedkoop bellen!